στιγμιότυπο Ι_

30/11/06
[άπλωσα κάτω τις εφημερίδες.

έβαψα τον τοίχο, ανοιχτό πράσινο.

μια καρέκλα, κόκκινη.

τα ντουλάπια, σκούρο καφέ.

κόλλησα την 'αλήθεια' στα τζάμια και την πόρτα.

το φώς τώρα είναι αλλιώτικο.

σε περίμενα.

σας περιμένω .]

κενά_παύσεις_ροές

. το υγρό που εμπεριέχεται στους ιστούς σου ξεχειλίζει.
γεμίζει τα κουτιά.
βουτάς. να σώσεις ;
όχι, για να κολυμπήσεις σε γνώριμα νερά.


ψάχνεις την αρχή του νήματος. το μοντάζ της ταινίας σου.

ανασυνθέτεις την πλοκή. είναι δικές σου οι εικόνες.

.ο χρόνος θα τους φθείρει, θα τους δηώσει:
τίποτα δε θα μοιάζει με αυτό που ήταν,
οι αναμνήσεις μου θα με προδώσουν,
η λήθη θα εμποτίσει τη μνήμη μου,
θα κοιτάζω-χωρίς ν'αναγνωρίζω τίποτα-.

.ο χώρος λιώνει σαν άμμος που κυλά ανάμεσα στα δάκτυλα.
τον παίρνει ο χρόνος και μου αφήνει κάτι άμορφα ράκη:.

[ζόρζ περέκ, χορείες χώρων]

μνήμες

.θές να τις βάλεις σε κουτιά θαρρείς πως έτσι τις ελέγχεις. γελιέσαι.
τα κουτιά υψώνονται δωμάτια. δεν έχουν πατώματα, ούτε ταβάνια, ούτε τοίχους.
εσύ τα πλαισιώνεις. το δικό σου δέρμα τα καλύπτει ή το καλύπτουν.

αποτελούν
σημεία_ίχνη_ντοκουμέντα
που στοιχειοθετούν το δεύτερο δέρμα σου.
εμπεριέχονται στους ιστούς σου.
καταθέτουν_εκθέτουν
τα φοράς. κρέμονται νοητά από το σώμα σου.

θέλεις να θυμάσαι.
''γιατί το διαρκώ να είναι προτιμότερο από το καίγομαι ; '' [ρολάν μπάρτ]

γιατί να μην πετάξεις τη συσκευασία από τον καπνό σου, το εισίτηριο από το δρομολόγιο που κάνεις πάντα.
η συχνότητα, ο χρόνος. ένας κώδικας καταγραφης, ένα μέτρο.
μανία να θυμάσαι. να κάνεις συνειρμούς.
ίσως και από ματαιοδοξία. να αφήσεις τα σημάδια σου. μέσα από τα σημάδια σου.
ίσως και από ρομαντισμό.

μικρή γαλήνια σκέψη

.ο χρόνος που περνάει [η ιστορία μου], εναποθέτει κατάλοιπα που συσσωρεύονται: φωτογραφίες, σκίτσα, κουφάρια στιλογράφων που έχουν στεγνώσει εδώ και καιρό, πουκάμισα, μπουκάλια για πέταμα και μπουκάλια για επιστροφή, κουτιά απο τσιγάρα, κούτες, γομολάστιχες, καρτ ποστάλ, βιβλία, σκόνη και μπιμπλό: αυτά είναι η περιουσία μου.
[ζόρζ περέκ, χορείες χώρων]

.γράφω για να με διατρέχω.
[henri michaux]

.ζωή είναι το να περνάς από τον ένα χώρο στον άλλον, προσπαθώντας [όσο μπορείς] να μη σκοντάφτεις.
[ζόρζ περέκ, χορείες χώρων]